Re-entry into your passport culture

I just listened to an online program by MemberCareRadio and I was impressed. I discovered that there is lots to listen to about the process of re-entry. I listened to Marion Knell being interviewed on the subject of third culture kids and re-entry into their passport culture. Marion is author of the book "Families on the Move - growing up overseas and loving it". More recently she wrote the book "Burn up or Splash down: Surviving the Culture Shock of Re-entry". What I heard makes me want to buy both books.

You probably know that I was a third culture kid entering into the Netherlands after having been born and bred in Africa. You can read more of my story here. I actually only just survived the culture shock at the time. It certainly was an emotional roller coaster, but the worst part of it all was that I did not know what was wrong with me. Apparently it helps to have access to some information before returning to your passport culture. This can be through a debriefing, from books or by talking to people who have gone that path before. Looking back I had none of these. No debriefing, no books on the subject and nobody I knew who had gone the path before me. Sometimes we third culture kids wander down lonely roads.

Marion Knell gives third culture kids 4 tips to process their emotions when re-entering (or entering your passport culture). The 4 "P"s:

1. Permission to express your feelings
2. Permission to feel pain
3. Pathways to say goodbye, saying good "goodbyes"
4. People to share your experiences with, people who are interested in your stories.

I remember that I had one friend during my university days who was really interested in hearing my stories. She asked many questions. Where did you live? What kind of house did you live in? What was your school like? What did you do in your free time? We spent hours talking while we went cycling, walking on the beach or just while drinking a cup of tea at home. During our conversations we traveled the globe. We walked down memory lane. It was heart warming.

I hope you meet people interested in your stories. Remember not everyone is interested in your stories, but that does not matter. Just don't give up telling them but find somebody who wants to listen. Joining an international students society can help because there the chances are greater that you meet others whom you can relate to and who have stories like yours. Do you have any suggestions that can help third culture kids when returning to their passport culture? Please share them.

Related posts:

• Reverse Culture Shock and third culture kids  
• Third culture kids going to university 
• Children of the world, where are your roots?
• Teenagers: the sky is the limit?

Reverse Culture Shock and Third Culture Kids

I found this video on a blog post on the website Abroad Effect. The website is about "Going Abroad. Coming Home changed". So it's all about culture shock.

Click on the link and watch this short video called "A Meditation on Reverse Culture Shock" by Smitha Prasadh: It's really worth watching. I was impressed. She choose this topic because she had just experienced it after living in Japan for 2 years and she was doing her thesis on this topic.

I'm still wondering whether third culture kids who have always lived outside of their passport country can experience a reverse culture shock too on going (back) to their passport country. Would you call it a culture shock or do you call it a reverse culture shock? Tina Quick calls it "transition shock". Well I certainly had a "transition shock" coming from Zimbabwe going to the Netherlands to study at 19 years of age.

On the website International Family Transitions you can read more about culture shock and what it is.

What will the culture shock be like in the country we are going to?

Read my Dutch posts on this subject:

• Cultuurschok
• Cultuurschok vervolg
• Cultuurschok vervolg II

Christy Childers, a third culture kid (TCK) has just recently moved to England and on her blog she has started a series of posts on 31 days of culture shock. So even we third culture kids can still experience culture shock!

What's your experience with culture shock or with reverse culture shock? Do you have advice for people experiencing culture shock? Please share it.

Na regen komt zonneschijn, de cultuurschok storm

De afgelopen 5 weken is het mij gelukt om dagelijks een bericht te plaatsen. Het leek mij een goed idee om op deze manier een goede start te maken. Nou heb ik gister op de blog van Demian Farnworth gelezen dat kwaliteit beter is dan kwantiteit dus vanaf vandaag zal ik minder frequent een bericht plaatsen. Mijn streven is om het minimaal drie keer per week te doen. DrieCulturen publiceerd drie keer per week, nou dat klinkt al goed.

Ik wil je natuurlijk niet met lege handen naar huis laten gaan. Ik kwam recent een goed Engelstalig artikel van Dorota Klop-Sowinska tegen, zij is gediplomeerd Coach / Counselor van de Nederlandse Academie voor Psychotherapie. Zij beschrijft wat een cultuurschok is en zij geeft ook adviezen hoe je er mee om kunt gaan. Dorota Klop-Sowinska komt uit Polen en woont nu ruim 6 jaar in Nederland. Meer informatie is te vinden op de site van DoSo! Coaching & Counseling. 

Zelf heb ik recent drie keer over cultuurschok geschreven: cultuurschok vervolg I dit ging over de rol van taal, en de laatste cultuurschok vervolg II.

Als laatste een foto van een meertje in Noord Sulawesi. Ik vind het wel een toepasselijke foto zo in de zomer periode (vakantie). Ook voor een ieder die zich in de roerige tijden van een cultuurschok bevind, er kan weer een periode van rust aan breken, opeens is de storm over. Na regen komt zonneschijn.

  

Er is een Engels versje nog uit mijn jeugd waar ik veel aan heb gehad:

"Life is a mixture 

of sunshine and rain,

Teardrops and laughter,

Pleasure and pain,

We can't have all bright days

but it is certainly true

There was never a cloud the sun did not shine through!"

Cultuurschok vervolg II

Wil je iets meer lezen over een cultuurschok? Dat kan op de website van International Families in Transition.

Dit is een grapje van mijn zus. Zij heeft van mijn blog bericht van zaterdag 9 juli 2011 over cultuurschok een mooie "word cloud" gemaakt bij wordle. Soms vind ik mijzelf iets te serieus. Het leven is te kort om erg serieus te zijn. Grapjes hebben wij nodig. Humor helpt trouwens ook bij de overgang naar een nieuw land. Je zult wel eens een foutje maken maar geef jezelf ook die ruimte.

Verder wilde ik laten weten dat ik een doel heb behaald. Vier weken geleden ben ik met deze blog begonnen. Ik wilde de eerste vier weken elke dag een bericht er op zetten. Een goed begin is het halve werk! Het is mijn gelukt. Hoera! Het geeft voldoening om doelen te behalen, maar dit is nog maar het begin...

Cultuurschok vervolg

Vorig jaar ben ik een aantal dagen in Beijing, China geweest. Daar heb ik ook weer iets van een cultuurschok meegemaakt maar voor mij had het vooral met de taal te maken. Ik vond het zo'n raar idee dat zelfs het communiceren met de taxichaffeur niet lukte. Ik vond het ook zo erg dat ik niks kon lezen. Ik heb in verschillende landen in Afrika gereisd maar met Engels en met je handen en voeten kwam je een heel eind. Nou in China was het naar mijn ervaring niet zo. Ondanks onze inspanning had de taxi chaffeur geen enkel idee waar wij naar toe wilde gaan.

Gelukkig kregen wij van het hotel een kaartje met links de touristische attracties in het Chinees en rechts in het Engels. Op het kaartje kon je aankruizen waar je naar wilde gaan. Ook het adres van het ons hotel stond op het kaartje. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik het kaartje met erg veel zorg opgeboren heb in mijn tas. Er gingen ook rare gedachten door mijn hoofd. "Ik zou hier niet graag aangereden willen worden of in een ziekenhuis belanden, hoe moet ik dan communiceren".                Deze taalbarrière gaf mij het gevoel dat er een grote afstand bestond tussen mij en mijn mede mensen, de Chinezen op straat. Vervreemd. Wat is jullie ervaring? Dit was heel anders dan tijdens mijn 19 jaar in Afrika, het was een compleet nieuwe ervaring voor mij.

Trouwens over Chinezen gesproken. Gister was er een belangrijk eeuwfeest op de Dam in Amsterdam. Er werd gevierd dat het 100 jaar geleden is dat de eerste Chinezen naar Nederland kwamen. Onder grote publieke belangstelling dansten zo'n 100 Chinese leeuwen van de Dam naar de Nieuwmarkt. Natuurlijk werd er ook een 100.000-klapper afgestoken! Feestvieren dat kunnen de Chinezen wel, daar kunnen wij nog wat van leren.

De eerste grote groep Chinezen kwam in 1911 vanuit Engeland naar de Amsterdamse en Rotterdamse havens om te werken als havenarbeider. Het waren uitsluitend mannen en zij kwamen op uitnoding van Nederland. Ik ben benieuwd wat voor cultuurschok zij hebben gehad destijds. Weet iemand of hier wat over geschreven is?

Lees ook mijn eerder geschreven bericht over cultuurschok en cultuurschok vervolg II.

Cultuurschok

Uit een encyclopedie: "cultuurschok: Dit treedt op als mensen in een andere cultuur erg in de war raken."

Wikipedia:"Culture shock is the difficulty people have adjusting to a new culture that differs markedly from their own. The shock of moving to a foreign country often consists of distinct phases, though not everyone passes through these phases and not everyone is in the new culture long enough to pass through all four.^[1] There are no fixed symptoms ascribed to culture shock as each person is affected differently."

Ik zal een andere keer nog wel ingaan op de verschillende fases van een cultuurschok. Nu is het zo dat ik  opeens een andere wereld ingegaan ben. Nee ik ben niet verhuisd, ik heb geen dozen ingepakt (dat heeft mijn zusje net gedaan). Ik ben de wereld van twitter ingestapt. Ik wist dat die bestond maar daar hield het ook wel op, meer wist ik er niet over. Deze week heb ik een account aangemaakt. Ik hoop dat ik het goede woord gebruik. Weet je bij een nieuwe wereld of een nieuw land hoort een nieuwe taal. Het kost vaak even tijd om die nieuwe taal eigen te maken. Gelukkig is het soms mogelijk om wat hulp te krijgen. Zo heb ik Twitter voor beginners: 10 do's en 10 don'ts gevonden geschreven door Sanne Roemen. Nieuwe woorden in het twitter land zijn "hastags", "retweeten", en "eyeballs" (volgers). Vandaag heb ik voor het eerst een twitter bericht verzonden. Die is als het goed is ook op deze blog te zien. Ja je kunt mij nu op twitter volgen. Voor mij een bijzondere dag. Voor jou was het misschien een gewone dag. Maak van die gewone dag een bijzondere dag: doe iets nieuws.

Ik heb nog een beetje last van de cultuurschok. Ik begrijp nog niet alles in het nieuwe twitter land. Ik ben nog om mij heen aan het kijken, en aan het observeren. Voorzichtig neem ik kleine stapjes. Net twitter tips gevonden, die helpen mij vast nog een beetje verder op weg. Ik raak nog een beetje in de war van die tekens en de afkortingen.

Bij een verhuizing naar een ander land is die dag speciaal het is het begin van een nieuwe fase, een nieuw hoofdstuk in jou leven maar voor de mensen om je heen is het een gewone dag. Weet je wat helpt als je naar een nieuw land gaat? Het helpt om iets te weten over wat een cultuurschok is. Wat zijn die fases waar je door heen kunt gaan? Hoe zit het? Als ik terug denk aan mijn begin tijd in Nederland dan weet ik dat ik last heb gehad van een cultuurschok, alleen toen wist ik het niet. Weet je, kennis geeft macht. Het helpt je om jezelf beter te begrijpen.

Ik zou erg graag een reactie willen ontvangen van je. Onderaan elk bericht is de mogelijkheid om te reageren. Ik hoor graag van je.

Waar kom je vandaan?

Daar loop ik dan tussen al die jongeren. Ik loop mee door de onbekende straten en door de onbekende stad. Ik zie allemaal onbekende gezichten. Om mij heen lijken de andere allemaal bekende tegen te komen, maar ik ken niemand, en niemand kent mij.

Ik lijk op de jongeren om mij heen, wij hebben voor een groot deel dezelfde huiskleur, wij nemen deel aan dezelfde ELCID introductie week van de Leidse universiteit, wij zijn ongeveer even oud, en toch zijn er heel veel verschillen.

Ik ben geboren in Zambia. Mijn lagere school was een internationale school in Blantyre, Malawi. De middelbare school ben ik in Lilongwe, Malawi begonnen en heb ik in Bulawayo, Zimbabwe afgemaakt. Recent heb ik afscheid genomen van vrienden, familie en het bekende in Zimbabwe om te gaan studeren en een nieuw leven op te bouwen in het geboorte land van mijn ouders. Mijn ouders wonen nog in Bulawayo, maar ik ben de oudste van het gezin en ik moet als eerste het nest uit vliegen.

Alles is zo nieuw en onbekend. Ik heb blond haar en blauwe ogen en spreek Nederlands. Toch kom ik er achter dat ik mijzelf meer “African” voel dan Nederlander. Ik heb ook immers mijn hele leven in Afrika gewoond. Ja, om de paar jaar kwamen wij “even” op verlof naar Nederland, maar ken ik Nederland?

Alles kost mij energie. Ik moet voortdurend mijn ogen goed open houden en om mij heen kijken hoe mensen dingen doen. Hoe koop ik een treinkaartje? Hoe werkt de OV chipkaart? Hoe moet ik de groente wegen in de supermarkt? Wat zijn de mensen achter de kassa onvriendelijk. Ik voel mij net een nummer.

Wat is er ook een keus. In Zimbabwe hadden wij maar één of twee merken chips en daar waren een paar verschillende smaken. Hier is de keus overweldigend. Soms koop ik geen chips, gewoon omdat de keus zo groot is. Kleren kopen doe ik al helemaal niet. Mijn kleren hebben toch geen gaten en voldoen toch prima? Ja dat het niet de nieuwste mode is dat weet ik ook wel. Wat moet ik met die mode, is het niet allemaal wat overdreven? Op school was ik een schooluniform gewend, dat was wel makkelijk.

gezien in Frans Hals museum, Haarlem

Ik voel mij zoveel ouder dan mijn medestudenten. In leeftijd zijn wij even oud maar naar mijn gevoel heb ik armoede en rijkdom al gezien, honger en ellende, ziekte en dood. Door het reizen heb ik meer levenservaring maar soms voelt het als een ballast.

Dan de steeds terugkerende vraag van medestudenten: “waar kom je vandaan?” Ik ben geboren in Afrika maar ik ben Nederlander en ik heb hier nooit echt gewoond. Ja waar kom ik vandaan?

Lees ook over Mijn ontdekking dat ik een third culture kid ben.

Nieuw boek "The Global Nomad's Guide to University Transition"

Het boek van Tina Quick "The Global Nomad's Guide to University Transition" is geschreven voor jongeren die de overgang maken naar de universiteit. Het is vooral voor de jongeren geschreven maar er is ook een hoofdstuk voor de ouders. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het boek nog niet gelezen heb. Het staat wel op mijn verlanglijstje! 

Recent heb ik een interessant interview van Tina Quick, de schrijfster van het boek gehoord door Jo Parfitt. Het interview is in het Engels hier te horen.Tina Quick is ervaringsdeskundige. Zij is een adult third culture kid (ATCK) en zij heeft met haar gezin in verschillende landen gewoond. Op haar website International Family Transitions legt ze oa. uit wat een cultuurschok is, wat Third Cultuur Kids(TCK) zijn en hoe het is om als gezin te verhuizen.

boek via Amazon kopen
boek via Book Depository kopen

Op de website van Expat Women is een Engelstalig interview met Tina Quick te lezen waar in ze 5 tips geeft aan jongeren die een overgang vanuit het buitenland maken naar de universiteit. Lees hier een blog bericht van mij met de 5 tips voor jongeren die terug naar hun thuisland gaan om te studeren. Er zijn ook 6 tips voor de ouders van deze jongeren.

Ik ben erg benieuwd of er in Nederland extra aandacht is voor jongeren die uit het buitenland komen en die naar de universiteit gaan of naar het HBO. Mocht iemand hier meer over weten, dan hoor ik het graag!

Lees ook mijn blog bericht: Third culture kids going to university.